Ervaringsverhaal van een betrokken buurtbewoner

In het kader van de Week tegen Eenzaamheid schreef een betrokken buurtbewoner een persoonlijk ervaringsverhaal over Rietje (vanwege privacy is de echte naam aangepast naar deze naam). De buurtbewoner maakte ook steentjes met een mooie afbeelding en tekst erop. "Mensen die zich eenzaam voelen kunnen een steentje meenemen. Zodat ze weten dat er altijd iemand is die aan hen denkt en om hen geeft. Ook mensen die een ander willen steunen kunnen een steentje meenemen." De steentjes liggen tijdens de Week tegen Eenzaamheid in Huis van de Buurt 't Kruidvat en Het Noorderlicht.

Haar naam was Rietje

Als kind nam mijn moeder mijn zusje en mij soms mee naar ouderen uit de wijk om een wijkblad rond te brengen. Mijn ouders vonden het beiden belangrijk dat wij als onderdeel van onze opvoeding bewust werden van de natuur en vooral ook leerden om naar ouderen en zieken om te kijken. Mijn moeder was een sociale vrouw met een innemende persoonlijkheid. Mensen mochten haar allemaal graag.
In het geval van wijlen mijn moeder waren dit vooral eenzame mensen die uitkeken naar haar maandelijkse bezoekje. Even een praatje, een kopje thee, een dolletje of een arm om de schouder en je gehoord en gezien voelen. Een van deze mensen was Riet. Voluit: Rietje.

Roze koeken

Als wij er waren, ging ze thee inschenken voor ons. Thee die de hele dag al stond te trekken en dus ontzettend sterk was. Maar het maakte ons niet uit; we dronken het gewoon op. En natuurlijk hoorde daar een koek bij.
Ze had zo'n hele grote, vierkante voorraaddoos met allemaal pakken koeken erin. Vooral roze koeken, die lustten wij wel. Maar Riet kreeg, op mijn moeder en één buurvrouw na, nooit bezoek. Haar zicht was slecht en de koeken waren oud. Heel erg oud. Ze was zo blij dat ze ons iets kon geven, dat wij probeerden om, als zij even naar de keuken liep, de koek weg te moffelen in onze zakken. Later gooiden we hem weg. We wilden die lieve Riet niet beledigen, dus hielden we onze mond. Dit gebeurde elke keer weer.
Zij stond in de buurt bekend als een beetje een aparte vrouw. Maar dat was zij niet, integendeel! Zij was een enorme lieverd. Ze zat altijd op haar stoel naar buiten te kijken. Het was heel donker in huis en aIs je langs haar huis fietste, zag je soms alleen haar bril glinsteren door het raam. Dan wist je dat zij daar zat.
We stopten dan even en gingen heel wild zwaaien, totdat zij het uiteindelijk zag. Vervolgens sprong ze overeind en kwam ze heel vrolijk terugzwaaien voor het raam. Als we naar het centrum fietsten, gingen we vaak expres via haar straat. Dat ene zwaai momentje was goudwaard. Voor haar, maar ook voor mij!
Op een gegeven moment ging ik ook buiten de bezoekjes met mijn moeder zelf bij Riet langs. In het begin af en toe, maar al snel vaker. Eén keer per week, twee keer per week of nog vaker. Uit school of in de pauze, want mijn school was vlakbij. Zij vertelde over vroeger, over het dorp waar ze geboren was, over haar ouders en haar man. Ze kon heel mooi vertellen. Ik vertelde haar over waar een twaalfjarige zich zoal mee bezighield.
Mijn ouders hadden haar een keer uitgenodigd voor een etentje bij ons thuis, maar er lag eendik pak sneeuw. Het was gevaarlijk om met de auto te rijden, dus opperde mijn vader voor degrap tegen mijn zusje en mij: "Haal haar met de slee." Zo gezegd, zo gedaan.
Ik zie Riet nog zitten op de slee, met haar stok omhoog, schaterlachend. Wat hadden wij een lol!
Haar man was al ruim twintig jaar overleden en het echtpaar had geen kinderen. Zij hadden die graag gewild, maar het was niet anders, vertelde ze mij eens. Ze miste haar man heel erg enwas erg eenzaam. Zij werd vrolijk van mij en ik van haar. Er ontstond een hele mooie, innige vriendschap tussen ons.
Op haar begrafenis waren er vier mensen: de begrafenisondernemer, de buurvrouw, mijn moeder en ik. Ik ben haar nooit vergeten, ook al is ze al bijna dertig jaar geleden overleden.
Dit hele gebeuren heeft als kind een diepe indruk op mij gemaakt. Hoe een eenzame vrouw zo kon opleven en weer wat vreugde in haar leven kreeg, maar die vreugde zeker ook zelf gaf.
We leven in een tijd waarin alles gehaast moet en er vaak minder persoonlijke aandacht is voor elkaar. Terwijl juist in deze tijd meer aandacht voor elkaar zou moeten zijn. Voor ouderen, maar vooral ook voor mensen die eenzaam zijn.

Geef vandaag jouw glimlach aan een vreemde. Het is mogelijk de enige zonneschijn die hij of zij vandaag ziet.

Nu hebben wij in Diemen al geweldige initiatieven, zoals Welzijn Diemen, de buurtkamers, Diemen voor Elkaar, en nog anderen. En natuurlijk zijn er ook inwoners die uit zichzelf iets doen voor hun medemens.
Maar ik wil iedereen oproepen: kijk om je heen.
Is er iemand die eenzaam of hulpbehoevend is? Oud of ziek? Voor sommigen is de wandelingn aar de supermarkt het enige sociale contact van de dag of week. Even een praatje: "Hoe gaat het met je?" Of dat ene welgemeende compliment. Het kan zo simpel zijn.
Als Diemenaar wil ik graag iets voor mijn dorpsgenoten doen en extra aandacht vragen voor dit onderwerp. Daarom heb ik ter ere van De Week tegen Eenzaamheid, die dit jaar plaatsvindt van 24 t/m 30 september, steentjes gemaakt. Helaas kan ik niet iedereen die eenzaam is een steentje geven, ook al zou ik dat graag willen.
Maar symbolisch is dit hart voor ieder persoon die zich (soms) eenzaam voelt, jong of oud:
"Ik zie je! Jij bent waardevol!
"Als moslima vind ik het belangrijk om ook vanuit mijn geloof naar dit onderwerp te kijken. In de islam wordt veel waarde gehecht aan het goed behandelen van je buren, het omkijken naar ouderen en het helpen van mensen die het moeilijk hebben. Naar elkaar omkijken is niet alleen iets wat mooi is om te doen, maar ook iets waar ik veel waarde aan hecht. Met mijn steentjes wil ik daarom letterlijk en figuurlijk mijn steentje bijdragen aan het tegengaan van de verharding in onze maatschappij. We zouden het zo mooi kunnen hebben met elkaar, als iedereen iets liever was voor elkaar. Maar ook als hart onder de riem. Al zou er maar één persoon hierdoor blij worden, dan is mijn doel al bereikt. Eén Rietje.
Hartelijke groet,
Anoniem